[VD] Noah 003 : Rat
posted on 06 Feb 2012 14:04 by greyone in story directory Fictionเอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของ
.
.
.
.
Noah 003 : Rat
โนอาห์เงยหน้าขึ้นจากหน้าจอแล้วมองไปที่ประตู เพิ่งรู้ตัวว่าตนเองนั่งอยู่ในห้องมืดๆมานานโดยที่ไม่ได้เอะใจเลย กระทั่งมีเสียงกริ่งดังขึ้น เขารู้สึกถึงเท้าเปล่าเปลือยบนผิวกระเบื้องเย็นจัด ความระลึกรู้ทำให้เขาส่งเสียงครางออกมาแล้วเกาหัวตนเองเสียจนยุ่งเหยิง
เสียงกริ่งดังตามมาอีกสองครั้ง
“ครับ ครับ!” โนอาห์ชะเง้อหน้า ตะโกนผ่านประตูห้องรับแขก ชายหนุ่มลืมไปเสียสนิทว่ามีเรื่องต้องทำในเช้าวันนี้ เขาลุกขึ้น เดินไปเกือบจะถึงประตูหากชะงักนิ่ง ลืมเก็บแก้วกาแฟไปเสียสนิท ชายหนุ่มใช้นิ้วมือเกี่ยวหูแก้วขึ้นมา ข้อความใหม่กระพริบอยู่บนหน้าจอ
ชายหนุ่มเคาะนิ้วพิมพ์บนแป้น เขามองไม่เห็นตัวอักษร หากความคุ้นเคยนำไป
Kittycat says: โนอาห์???
The_penguins87 says : ผมลืมไปว่านัดคนไว้...
Kittycat says: ไม่เป็นไรค่ะ ไว้เราค่อยมาคุยกันถึงเรื่องที่คุณพยายามจะ...เซอไพรซ์ฉัน
ห้ามลืมเด็ดขาด
โนอาห์ลูบหน้าตัวเอง เบื้องหลังฝ่ามือเขายิ้มอย่างเคอะเขิน โดยที่หูเขาไม่ได้ยินเสียงรัวกดกริ่งเลยสักนิด
The_penguins87 says : ผมจะลืมได้ยังไง
Kittycat says: ก็เหมือนที่คุณลืมนัดเช้าวันนี้
The_penguins87 says : คุณไม่ใช่ช่างซ่อมท่อประปาสักหน่อย
เสียงทุบประตูปึงปัง โนอาห์สะดุ้ง แทบตกเก้าอี้
เขามองไปยังทิศที่ว่า มุ่นคิ้วแล้วส่ายหน้าอย่างเหลืออด หากประตูเสียหายเขาไม่คิดว่าทางบริษัทจะชดใช้สักแดงเดียว อาจจะมีจดหมายขอโทษสั้นๆที่ใช้มาสักพันก็อปปี้หนึ่งฉบับ แต่เช็คเงินสดน่ะหรือ เขาไม่หวัง
The_penguins87 says : คุณไปอาบน้ำเถอะ เดี๋ยวเราค่อยคุยกันคืนนี้
เขาปิดโน้ตบุ๊ค รีบดิ่งไปยังประตูก่อนที่มันจะพังลงมา
ความสัมพันธ์ของทั้งคู่เป็นเช่นนี้ พวกเขาจะพบกันทุกสุดสัปดาห์ หรือไม่ก็...เว้นไปอีกสัปดาห์ มันไม่ใช่ความสัมพันธ์เดี๋ยวด๊าวแบบที่มักมาเร็วไปเร็ว อายุของโนอาห์นั้นเลยช่วงวัยที่ว่ามามากแล้ว และทั้งสองก็พอใจกับความสัมพันธ์แบบลึกลับที่การพบหน้ากันไม่ใช่สิ่งจำเป็น
ทว่าเขาเจอเธอทุกวัน อยู่คุยกันจนดึก
เขารู้ว่าเธอทำอะไรในทุกๆวินาที เช่นที่เธอรู้ว่าเขากำลังทำอะไร
แค่ต้องอาศัยคอมพิวเตอร์สักเครื่อง และอินเตอร์เน็ต...
บางครั้งโนอาห์ก็รู้สึกราวกับว่า... เขากำลังมีชีวิตแต่งงาน ทั้งที่ยังไม่ทันเสียน้ำหมึกให้กับทะเบียนสมรส เขาไม่รู้ตัวเลยว่ามันเป็นความสัมพันธ์ที่ประหลาดพิสดาร หากน้องสาวผู้มีอายุห่างกันมากโขของเขาไม่ได้เป็นคนพูดในคืนวันอีสเตอร์ที่เขาต้องกลับไปเยี่ยมครอบครัวอย่างเสียไม่ได้ ชายหนุ่มก็ไม่นึกเฉลียวใจเลยถึงความจริงข้อนี้
‘พี่ยังไม่รู้จักนามสกุลหล่อนด้วยซ้ำ หล่อนทำอาชีพอะไร มีพี่น้องหรือเปล่าก็ไม่รู้ พี่ยังไม่รู้เบอร์มือถือแฟนตัวเองเลย ผู้หญิงอะไรไม่น่าไว้ใจ’
สาวน้อยวัยประถมเท้าสะเอวตะแง้วๆสั่งสอนพี่ชาย ส่วนเขามองน้องสาวคราวลูกด้วยสายตาปริบๆ เขาคงจะหัวเราะด้วยความเอ็นดูเช่นทุกครั้ง หากคราวนี้ชายหนุ่มไม่ทันได้หัวเราะอย่างที่ตั้งใจ
เขายิ้มค้าง
มื้ออาหารที่มีแต่เสียงหัวเราะเงียบสงัด ก่อนที่พ่อของโนอาห์จะกระแอมไอ ลุกขึ้นจากเก้าอี้ แล้วหิ้วน้องสาวตัวจิ๋วของเขาไปเก็บ ขณะที่แม่เสนอเมนูของว่างขึ้นมาในทันใด
มันเหมือนมีคนกดสวิตช์ อะไรๆที่ไม่เคยพบเห็นหลั่งไหลเข้ามา
โนอาห์เพิ่งจะตระหนักว่า.. เขาและเมเรดิธไม่เคยมีรูปถ่ายด้วยกัน เขาไม่เคยรู้วันเกิดของเธอ และไม่เคยให้ของขวัญเธอเลย เขาชอบที่จะพูดคุยกับเธอ เพราะเธอเป็นคนซื่อตรงที่ทำให้เขารู้สึกสบายใจเวลาที่อยู่ใกล้ เขาชอบรอยยิ้มของเธอที่สุด เวลาที่เธอหัวเราะกับมุกตลกฝืดๆของเขา และบอกว่านี่มันไม่ตลกเอาเสียเลย
เขาหัวเราะไปกับเธอ
เขารักรอยยิ้มนั่น
แม้น้องสาวของเขาจะทำหน้าพิลึกกับเรื่องของทั้งคู่ หรือในยามที่แม่มองเขาผู้ยิ้มอย่างเลื่อนลอย โดยที่ยังมีพุดดิ้งคาปาก โนอาห์ก็ไม่สนใจเลย เขาลืมเลือนสิ่งที่น้องพูดไปหมดทันทีที่นึกถึงรอยยิ้มของเมเรดิธ ส่วนพ่อแม่ของโนอาห์ก็ทำเป็นมองไม่เห็นท่าทางแปลกๆของลูกชายเช่นที่เคยทำมาทั้งชีวิต
พวกเขายอมรับว่าลูกของตนเป็นคนที่ออกจะ... มีความคิดและบุคลิกที่พิเศษ...
ขณะที่โนอาห์มองว่าตัวเขาแสนจะธรรมดา
เขาไม่เคยรู้สึกตัวเองธรรมดาเท่านี้มาก่อนเลย ตั้งแต่คบหากับเมเรดิธ เขารู้สึกว่าได้รับรู้ชีวิตคู่เช่นที่เสาะหามานาน ไม่มีผู้หญิงคนไหนทนคบหาเขาได้นาน เพราะนิสัยจุกจิก หวาดระแวงทุกอย่างไปเสียหมด
หลายคนมองว่าเขาบ้าบอ ที่พยายามไม่ออกไปไหนหลังหกโมงเว้นแต่เพื่อนคู่หูชาวอินเดียของเขาจะว่าง
เมเรดิธยอมรับความแปลกของเขาทุกอย่าง ทั้งสองพบกันตอนกลางวัน กลับบ้านเร็ว แชตกันทุกวัน เธอไม่เคยโทรหาเขา (แม้ว่าเขาจะให้เบอร์เธอ) ส่วนเขาไม่มีเบอร์ของเธอ เขาและเธอเป็นเหมือนจิกซอว์ที่ต่อกันได้แนบสนิท แล้วมันจะยากเย็นอะไรเล่าที่เขาจะยอมรับความสัมพันธ์ประหลาดๆนี้ เขาพอใจการนัดพบที่จะเกิดขึ้นอาทิตย์ล่ะครั้ง หรือสองอาทิตย์ครั้ง เพื่อทานข้าว และคุยกัน
แต่มันก็มีข้อเสีย
ชายหนุ่มรู้สึกร้อนวูบขึ้นมาแถวใบหู
มันมีเหตุผลที่ทำให้ชายอีกคนต้องอยู่ที่อีกด้านหนึ่งของประตู
“คุณไม่ได้สวมเครื่องแบบ”
โนอาห์มองผ่านห่วงโซ่สามชั้น มันแง้มออกเพียงสามนิ้ว อีกฝ่ายไม่ใช่ช่างซ่อมท่อประปา แต่เป็นพนักงานจากบริษัทกำจัดหนู และสารพัดสัตว์ ชายหน้าหงิกที่ต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการสบตาผู้พูด โดยที่ไม่ต้องแนบหน้าตนเองกับประตู
เป็นสามนิ้วที่ทำได้เพียงแค่เห็นคืบหนึ่งของจมูก เสี้ยวหนึ่งของใบหน้า และเป็นสามนิ้วที่เพียงพอจะสอดเอกสารเข้ามาได้
โนอาห์กระแอมไอ เขาย่นคิ้วมองอีกฝ่ายอย่างดื้อดึง มือที่วางแนบอยู่บนโต๊ะวางโทรศัพท์เคาะเบาๆ รอเวลา
ดวงตาของพนักงานจ้องมา สีหน้างงงวย
โนอาห์ยกนิ้วขึ้น ขอเวลาสักครู่ในการหยิบกระดาษ ชายหนุ่มปริ๊นท์มันออกมาจากหน้าเว็บของบริษัท มันมีเบอร์ และรายละเอียดอื่นๆที่ทำให้เขาเลือกใช้บริการของบริษัทนี้
เขาเห็นมันวางอยู่บนโต๊ะข้างประตู กระดาษคมกริบราวกับใบมีด และไม่น่าแปลกใจเลยหากมันทำร้ายใครให้ได้เลือดตกยางออกเช่นที่ทำกับเขาไปแล้วครั้งหนึ่ง
โนอาห์สอดมันผ่านช่องว่างเล็กๆ พนักงานคว้าหมับ ใช้เวลาไล่สายตาผ่านหน้ากระดาษครู่หนึ่ง ก่อนจะกลอกตากับเพดาน
“คืออย่างนี้ คุณแมคไบรท์..”
“แมคเคนซี่...” โนอาห์แก้
“ตกลงคุณแมคเคนซี่... คืออย่างนี้นะ” พนักงานลูบผมตัวเอง เขาดูรำคาญนิดๆ ลังเล... แต่ก็ตัดสินใจได้
“...คุณซื้อบริการ ผมให้บริการ คุณไม่เปิดประตู ผมไม่ว่า แต่เราเป็นบริษัทเดียวที่ในแอนลิงค์ที่ให้บริการในเขตนี้ ยังไงอีกสองวันคุณก็ต้องโทรเรียกเราอยู่ดี เพราะแบบนั้น...”
“อีกสองวัน?” โนอาห์เลิกคิ้ว แล้วเปลี่ยนมาขมวดคิ้วตามเดิม ทำไมต้องอีกสองวัน
“อีกสองวันก็... ไอ้อะไรๆที่คุณว่ามันอยู่ในนั้นจะส่งกลิ่นเน่ามากขึ้นกว่าเดิมสิบเท่า หรือแย่กว่านั้น”
เขาชะงัก ส่วนพนักงานยังคงยืนอธิบายความน่ารำคาญใจที่จะตามมาอีกหลายสิ่ง หากว่าโนอาห์ไม่ยอมตกลงใจ เมื่อสองสามวันก่อนเขาคิดว่ามันมีอะไรเข้าไปติดอยู่ในเครื่องบดอาหาร ทว่าเขาไม่ใช่คนเชี่ยวชาญงานช่าง และเขาคิดว่ามันมีสาเหตุอย่างอื่น...ที่มีขนาดตัวเล็กๆ...
“ถ้าคุณจะเอาเครื่องแบบผมคงต้องกลับไปเอาที่บ้าน บัตรก็คงอยู่ที่ไหนซักแห่ง แต่กว่าผมจะกลับมาจัดการกับเจ้าสิ่งนั้นของคุณเสร็จ มันก็คงมืดค่ำ บริษัทผมไม่กระเดียดโอทีให้พนักงานนะคุณ” ช่วงท้ายเขาเสริมด้วยสีหน้าหงุดหงิดอย่างไม่ปิดบัง
“แล้วผมจะตรวจสอบได้ยังไงว่าคุณเป็นพนักงานจริงหรือเปล่า”
พนักงานเกาหัวแกรกๆ เขาคว้าปากกาที่เหน็บไว้ข้างหู เขียนใส่กระดาษแผ่นเดิมเร็วๆ แล้วยัดผ่านช่องประตูกลับมา
“นี่อะไร” โนอาห์มอง
“ชื่อผม คุณโทรไปเช็คกับทางบริษัทเอาเลย”
โนอาห์ขยับแว่นมุ่นคิ้ว นั่นเป็นเรื่องยุ่งยาก เขาเหลือบมองโทรศัพท์แบบมีสายเก่าคร่ำครึ เขามองหน้าตาแสนธรรมดาของมันราวกับขอความเห็น ก่อนจะปลดห่วงโซ่ ปล่อยให้พนักงานเข้ามาในบ้าน
“ตกลง จัดการได้เลย” โนอาห์พึมพำ หลบไปเอาหลังพิงแนบกำแพง อดไม่ได้ที่จะแขม่วพุงเมื่อพนักงานเดินเฉียดไป มันไม่ได้มีพื้นที่มากมายนัก โถงทางเดินกว้างแค่หนึ่งช่วงตัว กับอีกครึ่ง
โนอาห์ส่งสัญญาณมือบุ้ยใบ้ให้พนักงานเลี้ยวซ้ายผ่านห้องรับแขก ดิ่งเข้าไปในครัว เป็นเขาบ้างที่ต้องเป็นฝ่ายเกาหัว
ชายหนุ่มไม่เต็มใจ แต่ก็ไม่มีตัวเลือกมากมาย เขาไม่มีทางรู้ว่าเมื่อไหร่จะมีแขกเข้ามาเยี่ยมบ้าน มันมี..ท่าทีบางอย่างที่เขาพยายามภาวนา ขอให้มันไม่ได้เป็นสิ่งที่เขาฟุ้งซ่านไปเองเลย
โนอาห์คิดว่าเขาจะมีแขก...
แขกที่เป็นสุภาพสตรีในเร็ววันนี้ และกลิ่นเหม็นเน่าไม่ใช่การต้อนรับที่ดีเลย
โนอาห์ครุ่นคิดอยู่เงียบๆ พยายามไตร่ตรองดีๆอีกครั้ง เขามีเบอร์ของบริษัทจากเว็บไซต์(ที่น่าเชื่อถือ..) ไม่ใช่เบอร์ที่พนักงานหยิบยื่นมาให้ (ในกรณีที่เป็นนักต้มตุ้มทำกันเป็นขบวนการ..)
เอาเป็นว่า.. มันปลอดภัย ประมาณนึง
“คุณคิดว่ามันเป็นหนูงั้นหรือ” พนักงานถามขณะยืนบนเก้าอี้ ใช้ด้ามค้อนเคาะๆบนฝ้าเพดาน แล้วหยุดนิ่งราวกับรอคอยอะไรบางอย่าง เขาเคาะอีกครั้ง ก่อนลงจากเก้าอี้ ขยับมันเพื่อสำรวจบริเวณอื่น หากยังไม่ทันได้ทำอย่างที่ว่า พนักงานชะงัก เขามองกลับมายังเจ้าบ้าน ทำหน้าพิลึก
“นั่นคุณถือโทรศัพท์ทำไม”
โนอาห์กระแอมไอ เขาวางโทรศัพท์ลงข้างตัว “ผมลืมไปแล้วว่าจะโทรหาใคร”
“คุณน่าจะใช้โทรศัพท์ไร้สายนะ มันสะดวกกว่าเยอะ”
โนอาห์ก็คิดแบบนั้นคงจะสะดวกกว่า ถ้าเกิดกรณีฉุกเฉิน.. สิ่งที่เขาต้องทำก็แค่จิ้มลงบนตัวเล็กหนึ่งตัว เบอร์ด่วนที่ตั้งไว้ก็จะทำงานโดยที่เขาไม่ต้องเสียเวลา
“ตอนกลางวันมันไม่ค่อยมีอะไรหรอก ผมได้ยินเสียงมันเดิน ตอนกลางคืน”
วิ่งกันอย่างกับมีแข่งโอลิมปิกเลยทีเดียว... โนอาห์เสริมในใจ ยืนอิงอยู่ข้างไอซ์แลนด์ในครัว
เขามองพนักงานสำรวจนู่นนี่ บางครั้งก็ทำให้ต้องย่นคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ อย่างตอนที่อีกฝ่ายเปิดดูถังขยะอย่างพินิจพิจารณา ราวกับว่าคาดหวังจะเจออะไรสักอย่าง...
ชายหนุ่มไม่ชอบให้คนเปิดถังขยะ เขาเพิ่งรู้ตัวในตอนนี้เอง มันเหมือนเปิดเปลือยชีวิตทั้งชีวิต ว่าวันนี้ตอนเช้าเขาได้ดูแมกกาซีนวิกตอเรียซีเคร็ทหรือเปล่า... เขากินอะไรเป็นอาหารเช้า... การเล่นซุโดกุในหนังสือพิมพ์ของเขาช่างห่วยแตกจนต้องฉีกทิ้งออกจากหน้าหนังสือพิมพ์มาคิดต่อ.. และเขาเผลอกินพีนัทบัตเตอร์บูดๆข้ามปี...
“ของในถังขยะนั่นสำคัญด้วยหรือ”
“คุณทิ้งของสดไว้ในถังที่ไม่ได้ผูกปากถุงมิดชิด ก็สำคัญล่ะ” พนักงานมองเปลือกกล้วยในระยะประชิด ก่อนจะหย่อนมันคืนที่
“ปกติผมจะรวบรวมไปทิ้งเอาตอนเย็น”
“คุณว่ากลิ่นมันมาจากทางไหนนะ” พนักงานถาม
“อาจจะ แถวๆใต้ที่ล้างจาน ผมคิดว่ามันติดอยู่ในที่บดอาหาร เพราะมันมีเสียงแปลกๆ มาซักระยะหนึ่งแล้ว”
“เดี๋ยวขอผมดูหน่อย ”
พูดจบอีกฝ่ายก็มุดหายเข้าไปใต้ที่ล้างจาน เขาเสียเวลาขันอะไรก๊อกๆแก๊กๆ นานๆทีก็หลุดภาษามนุษย์ต่างดาวออกมา แม่ของโนอาห์เคยบ่นว่าเขาช่างเป็นลูกชายที่ไม่ได้เรื่องเลย เพราะไม่มีหัวในเรื่องพวกนี้ ส่วนพ่อของโนอาห์ก็เป็นอีกคนที่ยอมจ่ายเงินค่าแรงแพงมหาศาล เพื่อที่จะมีพนักงานมาบริการถึงบ้าน
“นี่มัน...”
พนักงานอุทานออกมาตอนที่เขากำลังจิบกาแฟอีกแก้ว โนอาห์สำลัก ไอค่อกแค่ก แล้วชายหนุ่มก็ได้ยินเสียงหยุบหยับที่ทำให้เขานึกถึงเวลาหมักเนื้อ
โนอาห์เห็นหลังพนักงานขยับออกมาจากใต้อ่างล้างจาน ในมือถือบางสิ่งติดมาด้วย
“สภาพมันเละมากจริงๆ แล้วผมก็มองไม่ออกเหมือนกันว่าเป็นอะไร”
เขาหลบตาไม่ทัน และเห็นมันเข้าจังๆ มันไม่ได้น่าเกลียดน่ากลัวชวนอ้วก ในเมื่อมันเละจนมองไปออกมาว่าคืออะไร นอกจากกลุ่มขนกระจุกหนึ่งที่โชกเลือด ร่างบิดเบี้บวไม่เป็นรูปไม่เป็นร่างของมันทำให้เขามองซ้ำอีกครั้งด้วยความสงสัย ไม่ใช่ด้วยความปรารถนาจะเห็นภาพนั้นเลย แต่เขาละสายตาจากความวิปลาศผิดรูปนั้นไม่ได้
“ผมจะวางยาเบื่อให้แล้วกัน ถ้าว่างๆก็ไปหาซื้อการบูรมาโรยตามฝ้า ถ้ายังได้ยินเสียงอีกค่อยโทรหาผม ทีหลังโทรเข้าเบอร์มือถือผมดีกว่า ผมอยู่ไม่ไกลจากเวนเลสนี่ กว่าจะผ่านบริษัทก็เรื่องเยอะ”
พนักงานจดเบอร์มือถือตนเองไว้ก่อนจะไป โนอาห์มองเบอร์อย่างรู้ทัน แม้ว่าจะพูดจาให้ดูดี แต่จริงๆแล้วพนักงานนายนั้นไม่ต้องการแบ่งเปอเซ็นต์ให้บริษัท เขาต้องการค่าจ้างงามๆ และเลือกใช้วิธีที่ไม่ผิดกฎหมายเลย
มื้อเย็นวันนั้นโนอาห์ทานอาหารได้ไม่อร่อยนัก ภาพที่เห็นติดตาทำให้รู้สึกไม่ดีตลอดคืน เขารีบก้าวเท้าผ่านชั้นสองเร็วๆ ราวกับกลัวอะไรบางอย่าง ซึ่งนั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาเคยทำมาก่อน
จริงอยู่ชั้นสองถูกทิ้งร้าง มันเต็มไปด้วยเฟอร์นิเจอร์เก่าที่เจ้าของเดิมทิ้งไว้ ปล่อยให้มันอยู่ใต้ผ้าคลุมกันฝุ่นลวกๆ โนอาห์ปล่อยสภาพชั้นสองไว้ตามเดิม สิ่งใหม่ที่เขาเพิ่มเติมเข้าไปมีเพียงแค่เครื่องเล่นแผ่นเสียง กับแผ่นเสียงอีกนิดหน่อย ชายหนุ่มเดินขึ้นเดินลงผ่านชั้นนี้อยู่ตลอดเวลา เขาไม่เคยหวาดกลัว ทว่าในเวลานี้มันกลับดูเหมือนผีสางจากอดีต
เขาเร่งรุดฝีเท้าขึ้นชั้นบน
แม้แต่การพูดคุยกับเมเรดิธก็ดูจะอยู่ห่างไกลจากสติสตังของเขาเหลือเกิน เขาพิมพ์คำเดิมซ้ำๆโดยไม่รู้ตัว คอยหันหน้าออกไปนอกหน้าต่างราวกับว่าคาดหวังจะเห็นอะไรสักอย่างข้างนอกนั่น
คืนนั้นโนอาห์อยู่ถึงแค่ตีหนึ่ง เขาอาบน้ำอย่างรวดเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้
เขา...ไม่ชอบความรู้สึกเช่นนี้เลย
แสงไฟผุดวาบทางหางตา ขณะที่โนอาห์กำลังเพ่งมองความมืดในท้องถนน
ชั้นสองบนตึกแถวฝั่งตรงข้ามสว่างไสว ริงโก้ เดอร์รี่มองมาด้วยความประหลาดใจ ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่เข้าใจว่าเพื่อนบ้านกำลังยืนเกาะหน้าต่างเพื่อทำอะไร หรือไม่... เขาอาจจะตกใจที่เห็นเงาคนวูบวาบอยู่ตรงหน้าต่างก็เป็นได้
ในเขตนี้มักมีเรื่องแปลก
บางครั้งบางคราวตัวเขาเองก็สะดุ้งตื่น คิดไปเองว่าได้ยินเสียงหวีดร้องของหญิงแก่... แต่ในหลายๆครั้งเขาก็อดจะคิดไม่ได้ว่า..เสียงนั้นช่างเหมือนจริงราวกับ...มันดังมาจากอีกฝั่งหนึ่งของถนนอย่างไรอย่างนั้น
ขณะที่โนอาห์ยืนค้างอย่างไม่รู้จะทำอย่างไร คุณเดอรี่กลับยิ้มอย่างสุภาพ แล้วโบกมือทักทายเล็กน้อย แทนที่จะปล่อยให้ชายหนุ่มเก้อกระดาก
โนอาห์ได้แต่นึกโทษความฟุ้งซ่านของตนเอง
..........................................
note :
- ตอนนี้แต่งค้างไว้นานแล้ว ตั้งแต่เข้าเวนเลสใหม่ๆนู่นเลย แต่ไม่เคยได้ต่อจนจบ ฮาๆ
- ลูกคนนี้พล็อตมา แต่เรื่องไม่เดินค่ะ orz
- ยังคงวนเวียนอยู่กับสาวคนเดิม ตอนนี้ทิ้งช่วงจากตอนที่ 2 มาสักเดือนได้
- เสียงหญิงแก่คนนั้น คือ ทาเลีย อย่างที่ทุกท่านคิดไว้ในใจ
- ส่วนคุณริงโก้นี่ดิชุ้นอยากจะเขียนถึงมานานนักหนา แต่พอเอาเข้าจริงกลับได้โผล่น้อยกว่าที่คิด orz ในจิ้นของ
ดิชุ้น 2 คนนี้รู้จักกันประสาเพื่อนบ้านล่ะค่ะ แบบว่าเจอบ่อย แต่รู้จักกันผิวเผิน อะไรประมาณนั้นน
โนอ๊าาห์ นายช่างระวังตัวเองดีเหลือเกินหนา
เนเน่ย์ ฝากลบคอมเมนท์บนทีเธอ ;_;
#2 By Wolf.G on 2012-02-06 14:41