...Insanity is bliss...

เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของ

.

.

.

.

Noah 002 : Come fly with me

        โนอาห์ยืนอยู่หน้ากระจก

        เขาลูบคาง หันหน้าซ้ายทีขวาทีเพื่อเช็คความเรียบร้อยก่อนจะวางกรรไกรเหนืออ่าง ชายหนุ่มยืนตรงนั้นอยู่พักหนึ่ง เขาลองกระแอมไอ ลองฉีกยิ้มดูนิดหน่อย พอมองแล้วเสื้อก็เหมือนจะยับไป กระดุมก็ยังไม่ได้ติด แล้วรอยเปื้อนจากแป้งตรงแขนเสื้อนั่นมาจากไหน?

        โนอาห์ต้องการให้ทุกอย่างไร้ที่ติ แต่ดูเหมือนยิ่งส่องดูความเรียบร้อยเท่าไหร่ เขาจะเห็นข้อผิดพลาดอยู่เต็มไปหมด ภาพบนกระจกเงาทำให้เขานึกถึงเกรกอรี่ เป็ก ในเรื่อง ‘ผู้บริสุทธิ์’ เป็กสวมเสื้อสูทลายทาง แต่โนอาห์มีเพียงเสื้อเชิร์ตลายทางธรรมดาๆ

        โนอาห์เลื่อนแขนเสื้อตรวจดูเวลา เขาหยิบเสื้อนอก เดินลงไปชั้นล่าง

        ละอองฝนทำให้เกิดไอหมอกสีขาวเมื่อโนอาห์หายใจ แว่นของเขามีฝ้าจับจากสิ่งนั้นแต่เขาไม่ได้ถอดมันออกเช็ด สายตาของโนอาห์มองฝ่าความมืด มีเสาไฟดีๆน้อยกว่าเสาไฟที่ขาดชำรุด ถนนหลายจุดซ่อนอยู่ในเงามืด และเขาเลือกที่จะยืนอยู่หน้าประตูบ้านมืดๆมากกว่าจะไปยืนรออยู่ใต้แสงไฟราวเป้านิ่ง

        เสียงเครื่องยนต์ และเสียงเพลงดังมาก่อนที่จะเห็นไฟหน้ารถ

        มันเป็นรถสีเหลือง แต่แต่งนู่นติดนี่จนแพรวพราว คำว่า ‘แท็กซี่’ ถูกล้อมด้วยดวงไฟกะพริบวูบวาบแบบที่พบเห็นได้ตามป้ายอาบอบนวดในย่านเริงรมย์ รถจอดเทียบท่านุ่มนวลผิดกับหน้าตา โนอาห์เดินรุดไปข้างหน้า ชะโงกเข้าไปใกล้กระจกรถที่เปิดค้าง แล้วสบตาคนข้างใน

        “สวัสดีชาร์ลส์” เขาทัก

        “สวัสดีคุณแมคเคนซี่ วันนี้จะให้สารถีขับไปซิ่งไหนดี”

        ชาร์ลส์ยิ้มอวดฟันขาวสว่างโร่ เขาไม่ใช่คนผิวดำ แต่เป็นแขกอินเดียร้อยเปอร์เซ็นต์ที่มีใจเป็นฮิปฮอป ย้ำ...  ชาร์ลส์เป็นหนุ่มฮิปฮอป... โนอาห์มักรู้สึกพรั่นพรึงเวลานึกถึงคำนี้ เขาคิดถึงพวกเด็กร้ายกาจที่ชอบพ่นสีด้านหลังร้าน นึกถึงพวกวายร้ายที่ชอบเอาประทัดมาปาไว้หน้าร้านทั้งๆที่ไม่มีความรู้ถึงวันปีใหม่จีนซักนิด  

        พวกเด็กร้ายกาจ...

        แต่ชาร์ลส์ไม่ใช่หนึ่งในนั้น

        หากเขาต้องการไปไหนมาไหน โนอาห์จะโทรเรียกชาร์ลส์

        โนอาห์รู้จักคนขับแท็กซี่รายนี้จากเบเกอร์ เขาทราบว่าเบเกอร์มีช่องทางในการทำรายได้หลายอย่างที่จะทำให้คนแก่วัยปลดเกษียณนอนตีพุงอยู่บ้านสบายๆ หนึ่งในที่มาของรายได้นั้นคือการเก็บค่าเช่า และหนึ่งในรายได้เหล่านั้นเป็นเงินจากกระเป๋าของชาร์ลส์

        เบเกอร์บอกว่ามีคนขับรถแท็กซี่คนหนึ่งที่เช่าอพาร์ตเม้นต์ของเขาอยู่ และยังเป็นคนดีมาก

       โนอาห์จึงยอมอยู่เป็นตัวตลกในมื้ออาหารเย็นกับลูกหลานของเบเกอร์ เบเกอร์ชอบหนีบเขาออกนอกงานเพราะแบบนี้ เขาเป็นตัวสร้างสีสัน หากอยู่เพียงลำพัง เบเกอร์ไม่รู้จะทำอย่างไรกับบรรดาสะใภ้ และหลานๆ เขาเป็นชายแก่ที่เขินอายเกินไป แม้หน้าตาของเขาจะไม่ให้ แต่ใจจริงเขาเป็นคนเช่นนั้น เมื่อมีโนอาห์อยู่ เบเกอร์จะสามารถใช้เวลาเล่าถึงเรื่องงาน และแซวลูกจ้างของเขาได้เป็นระยะ

        มื้อนั้น ดึกดื่น... เบเกอร์เมาจนแก้มแดงเป็นลูกมะเขือเทศ ไม่อาจเขยื้อนตัวออกจากโซฟาได้แม้เพียงก้าว ส่วนโนอาห์ยืนหัวโด่เพื่อรอแท็กซี่ เขาโทรเรียกไปนาน แต่ดูเหมือนว่าจะไม่เห็นวี่แววใดๆ นอกจากหนุ่มอินเดียผิวคล้ำในชุดสูทตัวโคร่งกับรถแต่งเฟี้ยวฟ้าว

        เพราะเขาไม่รู้ว่าชาร์ลส์ที่ว่าจะเป็น...

        ‘ ผมเองไง ผมไง ชาร์ลส์ อัคเช่ย์ เดชมุข’

        โนอาห์นึกถึงชาร์ลส์ ณ เวลานั้น แล้วมองชาร์ลส์ ณ เวลานี้            

        ชาร์ลส์ยังสวมสูทตัวโคร่งที่ใหญ่ว่าไซส์จริงไปสี่เบอร์ ห้อยโซ่แขวนด๊อกแท็กที่ไม่ได้ผ่านสมรภูมิใดนอกจากร้านจิวเวอรี่ หนุ่มอินเดียมีร่างสันทัดมาก ชาร์ลส์สูงไม่ถึงร้อยเจ็ดสิบ และดูหนักน้อยกว่าโนอาห์ราวยี่สิบกว่ากิโล เขาอาจจะไม่เข้าใจวัฒนธรรมฮิปฮอปดีนัก แต่หากจะมีเรื่องใดที่เขารู้สึกชมเชย นั่นคงเป็นการแต่งกายสุภาพอย่างยิ่งเช่นที่ชาร์ลส์สวมใส่

        ชาร์ลส์ย่นจมูก

        “ผมว่าผมได้กลิ่นโคโลญ...”

        “วันนี้ฉันมีเดท” โนอาห์ชิงพูด

        “ฮ้า! น่าจะเดาออกตั้งแต่ได้กลิ่นมูสใส่ผมคุณนะเนี่ย” คนขับทำจมูกฟุดฟิด เครื่องประดับเงินบนนั้นขยับล่อแสง

        โนอาห์รีบปิดประตูไล่หลัง

        ฟ้ามืด และเขาไม่ต้องการยืนอยู่คนเดียวบนถนนที่ไม่เห็นคน

...

        ร้าน ลา วิลล่า ตั้งอยู่บนถนนแอมเฮิร์ส ในเมืองแอนลิงก์ แม้ชื่อร้านอาหารจะถูกตั้งชื่อเป็นภาษาฝรั่งเศส แต่ร้านอาหารแห่งนี้ไม่ได้ต่างไปจากร้านอาหารครอบครัวราคาประหยัดสักเท่าไหร่ นอกจากชื่อร้านที่ดูฟู่ฟ่า เบาะรองนั่งที่ปูด้วยผ้ากำมะหยี่สีแดงสด ทั้งยังไม่มีพ่อครัวคนใดที่มีสัญชาติเป็นชาวฝรั่งเศส และอาหารที่นี่ไม่ได้หรูหราเหมือนมาจากเชฟมืออาชีพ ร้านอาหารแห่งนี้ขายปูนึ่ง  แต่โนอาห์รู้ว่าที่นี่ปูสดและอร่อย

        “ผมคอยอยู่แถวนี้นะ ว่าจะไปหาเบียร์ดื่มหน่อย เหมือนจะมีบาร์อยู่แถวๆนี้” ชาร์ลส์บอก พลางส่งยิ้มทะเล้น

        “อย่าดื่มหนักนะ” โนอาห์เตือนคนอายุน้อยกว่า ร่างผอมยกมือยกไม้ โบกสองสามทีโดยที่ไม่หันหลังกลับมามอง เป็นอันว่าเข้าใจ ได้ยินแล้ว เมื่อมือนั้นลดลงมา มันก็รีบตะปบจับกางเกงไว้ก่อนที่จะเลื่อนหลุดลงมาพร้อมบ็อกเซอร์ที่ยางยืดเสื่อมสภาพ

        โนอาห์จองโต๊ะไว้สำหรับสองที่

        เขาเรียกบริกรเมื่อถึงโต๊ะ ไม่เสียเวลาคิด จริงๆปูนึ่งเป็นรายการอาหารเดียวที่อยู่ในเมนู มันถูกจำแนก แบ่งราคาตามกิโล นอกนั้นเกินครึ่งเป็นเมนูเครื่องดื่ม

        โนอาห์สั่งเบียร์หนึ่งขวดสำหรับตัวเอง น้ำพั้นช์สำหรับอีกคน เขาไม่ลืมที่จะบอกบริกรให้เติมเชอรี่ตกแต่งลงไปอีกลูก เพราะรู้ว่าใครอีกคนชอบ เมื่อสั่งอาหารเสร็จเขาบอกบริกรว่าให้เริ่มทำตอนไหน เพื่อที่คู่เดทของเขาจะได้ไม่รออาหารนานนัก บริกรพยักหน้า เขาจากไปเพียงครู่เดียวก่อน ‘เธอ’ จะมา

        โนอาห์รู้ว่าเป็นเธอ เขารู้ว่าเป็นเธอแน่จากสิ่งของที่เธอใช้ เขารู้ว่าเธอมีที่ห้อยมือถือเป็นรูปแมว รู้ว่าเธอโปรดปรานสีโอโรสเหมือนเสื้อที่เธอกำลังใส่อยู่ในขณะนี้ เพียงแต่เขาไม่รู้ว่าเธอมีเส้นผมสีดำสนิท ดวงตาสีน้ำตาล และใบหน้าที่ละม้ายคล้ายคนละตินอเมริกัน

        หน้าอกของเธอก็.....เธอมีเนินอกที่สวย ซึ่งโนอาห์เห็นว่ามันเป็นความงามที่น่านับถือมากกว่าเรื่องของขนาด และเธอคงจะสวยสะดุดตามากทีเดียว หากผิวของเธอจะเป็นสีน้ำผึ้ง

        โนอาห์ยังคงจ้องมอง ตอนที่เธอหันมาสบตา เขารอจังหวะที่จะยกมือเพื่อส่งเสียง ‘เฮ้’

        ทว่าเธอชายตามอง แล้วหันไปทางอื่นด้วยท่าทางเก้ๆกังๆเหมือนเช่นตอนที่เข้ามาในร้านครั้งแรก

        เธอดูแปลกแตกต่าง

        โนอาห์ลงความเห็น ด้วยชุดที่เธอใส่ และหลายๆอย่าง ดูราวกับว่าเธอไม่ใช่คนในพิภพปูแห่งนี้ เขาคิดว่าเธอคงจะใส่กลิ่นน้ำหอมอีกด้วยเมื่อสังเกตจากสายตาจากโต๊ะด้านหลังของเธอ

        ในร้านขายปูนึ่งไม่ควรจะมีกลิ่นอะไรนอกเหนือจากกลิ่นปู และเบียร์ และเครื่องเทศ

        นักกินปู รู้

        เพราะเมื่อมันผสมกับกลิ่นน้ำหอม.. มันจะเป็นอะไรที่ชวนแหวะมากๆ

        แต่เธอ ไม่รู้

        โนอาห์ยืดแขนสุดตัว เขาโบกเรียกอย่างกระตือรือร้นจนในที่สุดเธอต้องหันมามองอย่างเลี่ยงไม่ได้ เนื่องจากเขากระทำท่าทางที่ชัดเจนที่สุดแล้วว่าหมายถึงเธอ

        “ฉันหรือคะ?” เธอเขยิบเข้ามาใกล้ ดูงงงวยเป็นที่สุด

        “คุณคิตตี้แคต” เขาเรียกเธออย่ามั่นใจ

        “โอ้ ตายจริง” หญิงสาวอุทาน รู้สึกแย่ตามที่พูด “ขอโทษค่ะ ฉันไม่รู้จริงๆว่าเป็นคุณ” เธอหย่อนตัวลงนั่งข้างๆ เธอดูอาย และแววตาดูขำมากกว่าวิตก เธออ้าปาก มองไปทางอื่น แล้วพึมพำคำที่ฟังดูคล้ายกับ ‘พระเจ้า... โอ้พระเจ้า ไม่อยากเชื่อเลย’

        “คุณดูต่างจากที่ฉันคิดไปมาก” หล่อนหัวเราะ

        “ผมรู้ ผมรู้” เขาพูดย้ำด้วยน้ำเสียงติดตลก ยักไหล่ให้เธอนิดหนึ่งราวกับว่ามันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นประจำอยู่แล้ว ทุกคนพูดเหมือนกันหมด ทุกคนดูเหมือนกันหมด ไม่ต่างจากที่เขาเคยคิดก่อนจะเจอหน้ากัน

        แต่กับเธอ.. เขาคิดว่าเธอจะดูเป็นสาวสดใส ไร้เดียงสากว่านี้

        เพราะคิตตี้แคตนั้นเป็นผู้หญิงที่อ่อนหวาน

        ชนิดที่ทำให้โนอาห์คิดภาพเธอใส่กระโปรงยาวคลุมเข่า และเสื้อสเว็ตเตอร์สีขนมหวาน

        แทนที่จะเป็นชุดกระโปรงยาว คว้านคอลึก

        แต่ไม่ใช่ว่าเขาไม่ชอบหรอกนะ จริงๆมันเหมาะกับเธอดี...

        “ว่าไงคะ”

        “ครับ?” โนอาห์เงยหน้า แปลกใจที่เธอทำท่าราวกับว่ากำลังรออะไรบางอย่าง

        “คือ..จริงๆแล้วคุณคงไม่ได้ชื่อคุณเพนกวิ้น แล้วฉันเองก็ไม่ได้ชื่อคิตตี้...” เธอเกริ่น

        โนอาห์หยิบน้ำขึ้นดื่มอึกหนึ่ง... เปลี่ยนเป็นสองอึก ก่อนจะยื่นมือข้ามโต๊ะให้เธอ “ผมแมคเคนซี่... โนอาห์ แมคเคนซี่ครับ”

         เธอบีบมือตอบ “ฉันเมเรดิธค่ะ”

        รอยยิ้มมั่นใจของเธอทำให้ความกล้าของเขาหดเกร็งเข้ากระเป๋า แต่โนอาห์ก็ยอมรับว่าเขาชอบรอยยิ้มของเธอ ของเมเรดิธ เขาไม่ได้สนใจด้วยซ้ำที่เธอไม่ได้บอกนามสกุล จริงๆแล้วเขาไม่สนใจอะไรเลย

        โนอาห์ค่อนข้างจะตื่นเต้น เพราะเขาเพิ่งรู้จักเธอไม่นานในห้องแชท

        พอเขาชวนเธอไปกินข้าว เขาแปลกใจที่เธอตอบตกลง

        .

        .

        ใช่... เขานี่ล่ะที่เป็นฝ่ายชวนเธอก่อน

        เครื่องดื่มตามมาเสิร์ฟหลังจากนั้น โนอาห์รู้สึกว่ามันเป็นโชค ที่มีอะไรมาคั่นเวลาให้เขาได้พักหายใจ โชคดีที่เธอเป็นคนอัธยาศัยดี การสนทนาเรื่องทั่วไปเป็นไปอย่างราบรื่น

        “คุณคิดยังไงคะกับเรื่อง..ความสัมพันธ์ระยะยาว”

        “ผมคิดว่าผมสนใจคุณ” โนอาห์พูดโพล่ง

        หล่อนอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วขำ ”คุณรู้ไหมว่าคุณเป็นคนมีอารมณ์ขัน”

        เมเรดิธมารู้เอาหลังจากนั้นว่าตัวเขาเองไม่ได้ตั้งใจปล่อยมุกอะไร... เพียงแต่เขาตื่นเต้นไปหน่อย และพูดอะไรที่... คิดจริงๆอยู่ในหัว แต่เพราะแบบนี้แหล่ะ มันจึงควรเป็นเรื่องที่ ‘คิด’ อยู่ในหัว ไม่ควรเอาออกมา เมเรดิธถาม และล้วงลึกเรื่องราวที่โนอาห์ปล่อยไก่หลังจากที่ทั้งสองเจอกันครั้งแรก แต่เธอมาได้รู้ก็หลังจากที่คนทั้งคู่รู้จักกันมาร่วมเดือนหลังจากนี้ และทั้งสองออกเดทกันมากกว่าสี่ครั้ง

        “คุณมากินร้านนี้บ่อยไหมคะ” เธอถาม อย่างสนอกสนใจ พลางมองไปรอบๆตัว

        “ผมมาประจำเลย”

        “มากับสาว?” เธอยิ้มล้อ

        “ผมมากับเบเกอร์... ส่วนผ้านั่นไม่ได้เอามารองตักครับ”

        “เอ๋?” เธอมองเขางงๆ ถือผ้ากันเปื้อนค้างไว้

        โนอาห์เอื้อมมือข้ามโต๊ะ หยิบผ้ากันเปื้อนขึ้นมา แล้วรู้สึกกระอักกระอวนใจเล็กน้อย “จริงๆผ้ากันเปื้อนนี่ต้องเอามาเหน็บคอเสื้อ แต่ว่า...”

        “คุณผูกแบบคอซองเนตรนารีก็ได้นี่คะ” หล่อนแนะ

        เขาทำตามที่เธอพูดทุกประโยค และจัดการมันอย่างรวดเร็วโดยไม่จ้องสิ่งที่อยู่ต่ำกว่าไหปลาร้า

        โนอาห์ชอบเมเรดิธ เขารู้ว่าสิ่งที่มีในเวลานั้นมันจะพัฒนาเป็นสิ่งอื่นไปได้

        เธอยิ้มแย้มแจ่มใส และไม่ถือตัวเลย แม้เธอจะงงๆเมื่อเห็นพนักงานวางหนังสือพิมพ์แผ่เต็มโต๊ะ แล้วเทปูนึ่งลงบนนั้น หรือการที่เธอเข้าใจผิดเรื่องผ้ากันเปื้อนที่เอามาวางเหนือกระโปรงอย่างดีราวกับกำลังนั่งทานอาหารในภัตตาคาร หรือเรื่องที่เธอใช้ค้อนทุบปูไม่เป็น จนโนอาห์ไม่รู้ว่ามันมีเศษเนื้อปูหล่นใส่หัวเขากี่ชิ้นกันแล้วเมื่อกลับไปถึงบ้าน

        เขารู้ว่าเธอสมบูรณ์แบบสำหรับเขา

        เขาให้ชาร์ลส์แวะไปส่งเธอที่บ้าน ก่อนที่เราจะแยกกัน

        เธอบอกให้เขาลดกระจกหน้าต่างลงมา

       “ฉันสนุกมาก ได้ลองอะไรใหม่ๆ ขอบคุณนะคะ คุณน่าสนใจกว่าที่ฉันเคยคิดอีก จริงๆนะ”

       “คุณยอผมไม่ขึ้นหรอก” โนอาห์บอกเธอ แล้วขำ

       เพราะเขารู้ว่าถึงเธอจะพูดแบบนั้น แต่ในวันรุ่งขึ้น และวันต่อๆมา เธอจะไม่ติดต่อกับเขาอีกเลย

       .

       .

        เธอดึงหูกระต่ายของเขาออกมานอกกระจก ริมฝีปากอุ่นนุ่มของเธอจูบเขาเบาๆ

        ฉาบฉวย... แต่ทำให้เขาหูอื้อไปได้เป็นชั่วโมง

        “อาทิตย์หน้าคุณว่างไหม” เธอยิ้มให้ เธอดูเหมือนคิตตี้แคตที่เขาจินตนาการไว้อีกนิด จากการกระทำนี้

        เขารู้ว่าตัวเองพยักหน้าทั้งๆที่ยังไม่ทันได้คิด เขาเห็นรอยยิ้มเธออยู่จนลับตา รถเคลื่อนตัวสู่เส้นทางเดิมที่เขาคุ้นเคย แต่โนอาห์ยังนั่งแข็งทื่อ เสียงหัวเราะของชาร์ลส์ในเวลานั้นฟังดูเหมือนไฮยีน่าไม่ผิดเพี้ยน...

        แต่ในเวลาดีๆแบบนี้... มันก็อาจฟังคล้ายเสียงร้องเพลงก็ได้

......................................................

เกรกอรี่ เป็ก ที่เอ่ยถึงในตอนนี้เป็นนักแสดงล่ะ =     =,, อันนี้เป็นฉากในหนังเรื่อง 'ผู้บริสุทธิ์' หรือ 'To kill the mockingbird'

ส่วนชื่อตอน เป็นเพลงธีมของตอนนี้

http://www.youtube.com/watch?v=Euci0_BBmNE

จริงๆนี่เป็นส่วนเกริ่นของช่วงวาเลนไทน์ ก๊ากกกกกกก ที่ยังเหลืออีกหลายตอนเลย โฮร้วว แต่งย้อนๆ ;^;

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านน้า =     =,, แฮะ ใน VD แต่งเก่งๆกันทั้งนั้นเลยอ่ะ

ช่วงนี้พยายามจะเดินเรื่องบ้างแล้ววว

เรื่องของโนอาห์จริงๆเป็นเรื่องหลักตัวละครหลักของเราใน VD แต่ช้ากว่า ฌานิไปหลายขุมเลย

เรื่องฌานิเป็นเรื่องสั้นๆ สั้นกว่าโนอาห์เยอะ จะว่าเป็นเรื่องสั้นขนาดยาวก็ได้มั้ง =   = (น..นี่มันแอบย้อนแย้ง)แต่ดั๊นน มีตอนต่อเป็นฉากๆยันตอนจบ โนอาห์ของดิฉันเลยกลายเป็นลูกเมียน้อยไปชั่วคราว 55555+

ปล. ยังไม่ทันไร... สแปมระบาด orz